I'm back!!

(Nederlands? scroll naar beneden)
What a silence here for 3 long weeks while we were having our holidays in Italy. I managed to prefab the post about the Tahini swirls -Natashya really made a great choice with these breads- so maybe it looked like I was around, but I wasn't.
No internet, no TV (well there was a TV, but we didn't watch it), felt like totally having been cut of the world, which really can be a blessing sometimes. But I missed you all and don't think I'll be able to catch up with all the posts that are in my reader and all the emails, but I'll try anyway, so if you've been waiting for a reply.. just wait a little longer :).

We had a wonderful time, we stayed outside of Fano (Le Marche) for the first two weeks... and it was hot....real hot 36, 37, 38 yes we even reached just over 40°C! So of course we spent some days at the beach, but managed to visit a lot of places too, like Ravenna, Ferrara, Bologna (really loved Bologna), Urbino, Comacchio and even another country: San Marino.

I didn't cook much during the holidays because it was just too hot. An old man nearby gaves us a bucket full of green figs that had to be eaten there on the spot. There were to many to eat that quick. Figs are hard to come by here in the Netherlands and expensive too, so I couldn't just throw them out. We went to the supermarket bought sugar (couldn't find any pectine or so), jars and I stood there cooking jam and figs on syrup on a gas stove while it was 40°C. Afterwards I wouldn't have done that again... I think.

For the last week we drove over to the Como Lake were we stayed in a house in Nesso built on the mountain slope. Boy o boy did we have a heavenly view from each and every window!!

View from our holiday house on Lago di Como

But boy o boy did we have a hellish driveway. It was so steep and make a 90 degree turn, the first time I thought we were going straight down through the railing. Only three weels touched the ground and we don't have a four by four. But we soon found out down was the easy part... getting up: slipping wheels, burning rubber..., no way with 4 people in it, let alone packed full to get back home. No other place anywere to park. This was really scary and the first night I had several nightmares where I saw the car driving into a ravine with our kids standing out there watching it happen and being left behind on their own.
On our last day we asked our neighbours above us if we could park on their spot, that was alright and so we carried all the bags and lots of (*cough*) some stuff* that I bought, up the hill and packed it there. We left 01.30 AM (because we hardly slept anyway, we decided to leave earlier than planned) and were home here just before 02.00 PM and had a good trip because of that; no traffic jams, just a 15 minute wait at the Gotthard tunnel in Switzerland and higher speed than usual on the German "Autobahn". So the lack of sleep turned out to be a blessing because it was "Black Saturday" where all of Europe leaves or returnes on the same day for or from their holiday.
So I'm back. As is was a wet day here yesterday -can't even pretend that we were still on holiday with this rain- all the washing is shaped into a mountain in the garage, we'll get to it. Better get some shopping done now to fill the fridge. Not ready yet to bake something, but you know that will only be matter of days.

Hope you all had a great holiday and those who are still looking forward in going: have fun and travel carefully!

*PS. In case you're wondering what things I bought that made the car heavier than it was on the way there: some books of course (3 on bread, 1 on sweet baking, 1 on gelato, 1 for reading in Italian, several magazines... on cooking), a colomba mold! yes finally success in the most obscure little hardware shop of all places. The assistant had to go out to wherever it was to get it, because it's not in season obviously, I bought some small paper molds too. I always buy different kind of flours and other foods of course; cheeses, bresaola, dried fruits, nuts, olive oils, wines, liquors, amarena cherries....ecc....ecc.

*****************************************************************

Ik ben er weer!!

Stil was het hier de laatste drie weken hè, het leek nog even of ik er was door het bericht dat verscheen over de Tahini krullen, maar dat was allemaal voorgekookt , nou ja gebakken in dit geval en op de automatische piloot gezet. We hadden geen internet, geen TV (nou ja die was er wel, maar we hebben niet gekeken), geen krant, gewoon afgesneden van de buitenwereld wat soms even een verademing is. Maar ik miste de verslavende uren achter de PC wel, alle blogs, twitter, facebook, kortom jullie allemaal.
Ik denk niet dat ik snel door mijn reader en mails heen kom, laat staan overal reacties geven. Maar ik doe mijn best, dus wacht je nog op antwoord?... komt goed.

We hebben een mooie tijd gehad. De eerste twee weken zaten we in een huisje buiten Fano (Le Marche).. en het was heet... heel heet: 36, 37, 38, ja we hebben zelfs de 40°C grens enige malen doorbroken! Dus natuurlijk hebben we verschillende dagen op het strand gezeten, maar toch ook nog kans gezien om diverse dingen en plaatsen te bekijken: Ravenna, Ferrara, Bologna (Bologna vind ik echt super), Urbino, Comacchio en zelfs even naar een ander land geweest: San Marino.

Veel heb ik niet gekookt, het was gewoon te warm. Een oude man die vlakbij land had gaf ons een hele emmer met groene vijgen, die eigenlijk meteen gegeten moesten worden. Het waren er te veel om zo weg te eten. Tja wat moet je ermee? Maar vijgen zijn hier soms zo moeilijk te vinden en duur bovendien, ik kon ze niet zomaar wegmikken. Dus naar de supermarkt om suiker (helaas nergens iets van geleisuiker te vinden) en potten met deksels te kopen en daar stond ik boven een heet gasfornuis met 40°C (buitentemperatuur) vijgenjam en vijgen op siroop te maken. Ik lijk ook wel gek dacht ik achteraf, maar waarschijnlijk zou ik het toch weer doen.

Ons uitzicht vanaf het terras van ons vakantiehuisje bij Fano

De derde en laatste week verhuisden we naar een huisje in Nesso aan het Como-meer. Tjongejonge wat hadden we daar een hemels uitzicht, welk raam of deur je ook door keek. (foto zie boven). Maar tjongejonge wat hadden we een helse "oprit", zo steil en middenin een 90 graden bocht.. toen we aankwamen dacht ik dat we dwars de railing de bergwand af zouden suizen. Maar drie wielen hadden contact met de grond en met een 1.6 en geen 4x4 was dat geen lolletje. We merkten echter al snel dat naar beneden een lachertje was, omhoog was bloedstollend: slippende wielen, stinkend rubber, gierende motor... Geen kans om dat met onze auto te doen met 4 personen erin, laat staan als we terug omhoog zouden moeten voor de reis naar Nederland helemaal bepakt met bagage en de enorme hoeveelheid een paar spullen* die ik had gekocht en mee naar huis moesten en geen andere mogelijkheid in de buurt te parkeren. Ik vond dit echt eng, en de eerste nacht had ik meerdere nachtmerries waarin in verschillende variaties mijn man en/of ik de diepte in reden terwijl onze kinderen, die niet meer naar beneden durfden met de auto, erbij stonden te kijken en alleen achter bleven.
Het is allemaal gelukt en de laatste avond hebben we onze bovenburen gevraagd of we onze auto voor die ene keer op hun plek mochten zetten (zij hadden een kleine auto die ook in hun tuin kon staan), dat mocht gelukkig, dus leeg naar boven gereden en alle tassen en kratten de helling op gehesen en de auto ingepakt. We zijn om half 2 's nachts vertrokken, omdat we toch al wakker waren geworden en dat bleek achteraf een gouden greep. Want het was wel Zwarte Zaterdag, maar wij konden door het vroege tijdsstip heerlijk doorrijden, maar 15 minuten wachten voor de St. Gotthard tunnel en eigenlijk werd het pas in Nederland drukker op de weg, we waren even voor 14.00 weer thuis.

Dus ik ben er weer, aangezien het gisteren regende (je kunt ook niet lang doen alsof je nog vakantie hebt), ligt alle was nog als een berg in de garage, wordt aangewerkt. Nu moet ik eerst maar eens boodschappen gaan doen en de koelkast vullen. Nog niet aan bakken toe, maar dat zal ook wel niet lang duren denk ik.
Ik hoop dat jullie allemaal een heerlijke vakantie hebben en voor degenen die nog gaan: heb het leuk en reis voorzichtig!

*PS. Voor het geval dat je je afvraagt wat ik in hemelsnaam gekocht hebt om de auto lekker door de vering te laten zakken: natuurlijk wat boeken (3 over brood, 1 over zoet bakken, 1 over ijs, 1 om in het Italiaans te lezen, diverse tijdschriften... over koken), een blikken colomba vorm; eindelijk gelukt in een duister ijzerwarenhandeltje nota bene, de verkoper moest het van ver halen, want het is natuurlijk totaal buiten het seizoen. Ook nog wat papieren colomba vormen omdat ik toch bezig was. Ik koop ook altijd verschillende soorten meeI en andere etenswaren: kazen, bresaola, gedroogde vruchten, noten, olijfolie, wijn, sterke dranken, blikken amarenakersen.... ecc....ecc.

Lentilles from Castelluccio

(Nederlandse versie? Scroll verder naar beneden aub.)

Slowly spring is coming, but it still can get cold and chilly sometimes. So I can really long for a heartwarming soup at some days, so I thought it was still alright to make a dish with lentilles and pumpkin. It was delicious after an afternoon hard work in the garden in still chilly air too. I also long for warm summers and vacation..... ah well, I have to be patient, but I can let you dream with me and tell you about Castelluccio.

We were in Umbria last year and we saw a lot of beautiful places, towns, nature... One of my hightlights of this holiday was our trip to Castelluccio. It was quite a long trip from where we were staying, but every mile was worth it. We first drove to Norcia, famous for all sorts of meat products (ham, sausages etc.) and after that we went on our way to set our eyes on the "Piano Grande del Castelluccio" in the Sibillini mountains. You don't see it coming as the road climbs from 500 to 1500 meter, and suddenly you get over a mountain edge and BANG there is was in all it's beauty. This plain is 18 kilometer long.

And do you see that little village on a small hill at the far end of the plain? That's Castelluccio in Umbria, Italy. It's the highest settlement in the Appenines (altitude 1452 m). The first time I ever heard about Castelluccio was when I bought some lentilles on holiday in Italy a few years back. They were expensive, but very good.

These lentilles grow in the plains around Castelluccio, when in full bloom a yellow glow spreads over the fields. In between the plants wild flowers are growing, which is an amazing sight (especially in spring). Every morning the plains are 'filled' with haze that lifts during the morning.

I guess it's the Italian equivalent of the French Puy lentilles quality wise. And although the French lentilles are dark green, these Italian lentilles from the plains near Castelluccio are brown/green lentilles in various shades. They are small plants (about 30-40 cm high) that grow on soil rich in chalk. There are no chimicals or fertilizers used and of course they are rich in minerals and iron. I'm told they even have a calming effect on you. They don't have to be soaked, don't take long to cook and hold their shape after cooking.

If you get the change try these lentilles, you won't be disappointed. And if you happen to be in the neighbourhood.... take time to visit the plain(s) of Castelluccio, you won't regret it!

Zuppa di lenticchie alla montanara
(Lentille soup, mountaineer style: serves 4)

(PRINT recipe)

400 g lentilles (from Castelluccio or other good quality ones, that don't need to be soaked)
500 g pumpkin, deseeded, peeled and diced
1 large potato, peeled and diced
3 sausages (beef or your favorite kind)
1 clove of garlic
1 medium onion
± 1,5 liter chicken (or vegetable) stock (or very good quality stock cubes with 1,5 liter water)
salt & pepper
2 TBsp olive oil (for frying)
some shavings of pecorino cheese

Rinse the lentilles and cook them in (unsalted!) water for 10 minutes.
Place your potato and pumpkin cubes in a large pan, add 1,5 liter stock (or 1,5 liter water with the stock cubes crumbled in), add the garlic clove and bring to the boil and cook on a low heat until soft.

Meanwhile, take the skin of the sausages and crumble the meat. Peel the onion and chop. Take a frying pan, heat 2 TBsp olive oil and brown the crumbled sausagemeat and chopped onion on high heat until browned.

Take the soft cooked potato and pumpkin pieces out of the stock and mash them. Discard the garlic clove. Place the mash back in the stock, together with the lentilles, onion and sausage meat. Cook for another 15-20 minutes.

Add salt and freshly ground black pepper to taste and serve hot with some shavings of pecorino cheese on top.

(adapted from the recipe of "Azienda Agricola Sapori dei Sibillini")

*****************************************************************

Linzen uit Castelluccio

Het is vandaag lente en het weer begint er ook op te lijken, maar soms is het nog kil. Dan heb ik toch nog zin in een verwarmde soep (die ook prima viel na een middag in de tuin werken) en dus vind ik het nog wel kunnen.. een gerecht met linzen en pompoen. Ik verlang met dat waterige lentezonnetje ook zo naar zomer en vakantie... ach ik moet geduld hebben (bovendien moet ik ook nog steeds wat boeken), maar in de tussentijd kan ik alvast met je dromen over Castelluccio.

Vorig jaar waren we in Umbria (Italië) en we hebben allerlei mooie dingen gezien, steden, dorpjes, magnifieke landschappen... Eén van de hoogtepunten voor mij was onze tocht naar Castelluccio. Het was een flink eind rijden vanaf ons logeeradres, maar het was iedere kilometer waard. We gingen eerst langs Norcia, vooral beroemd om allerhande vleesproducten (ham, worsten etc.) van bijvoorbeeld wild zwijn en ezel, daarna trokken we verder om de grote hoogvlakte van Castelluccio te gaan zien. Je ziet het niet aankomen, de weg klimt van 500 naar 1500 meter, je rijdt over de bergen en dan ineens BOEM; daar ligt de 18 kilometer lange vlakte voor je uitgespreid in al zijn schoonheid, adembenemend mooi (zie daarvoor ook de foto in het engelstalige deel).

Helemaal aan de overkant ligt Castelluccio, de hoogste nederzetting in de Apennijnen (1452 m). De allereerste keer dat ik van Castelluccio hoorde was toen in nog een paar jaar eerder linzen kocht in Italië. Ze waren duur, maar goed. Deze linzen groeien in de hoogvlaktes rond Castelluccio in het Sibellini gebergte. Als ze in volle bloei staan ligt er een gele gloed over de akkers. Tussen de planten groeien wilde bloemen die een fantastisch kleurrijk beeld geven, vooral in het voorjaar natuurlijk. Elke morgen wordt de vlakte in een dikke nevel gehuld (door klimatologisch fenomeen) die later weer optrekt. De linzen die hier groeien zijn denk ik het Italiaanse equivalent van de Franse Puy linzen.

De Franse linzen zijn donker groen, maar deze Italiaanse linzen zijn bruin/groenig in allerlei schakeringen. Het zijn lage planten van zo'n 30-40 cm hoog die op kalkrijke grond goed groeien. Er worden geen bestrijdings- of bemestingsmiddelen gebruikt en natuurlijk zitten de linzen zelf vol mineralen en vitaminen. Er is me zelfs verteld dat speciaal deze linzen een kalmerend effect op je hebben. Maar of dat de aanblik van de wonderschone vlaktes is of het eten (bepaalde?) hoeveelheden linzen zijn laten we maar in het midden. Deze kwaliteitslinzen hoeven niet voorgeweekt te worden, hebben een korte kooktijd en behouden hun vorm na het koken.

Als je de kans krijgt zou ik ze zeker eens proberen.... en mocht je in de buurt komen van Norcia, maakt tijd en ga de vlakte(s) zien, je zult er geen spijt van krijgen.

Zuppa di lenticchie alla montanara
(Linzensoep uit het bergland: 4 pers.)

(recept PRINTEN)

400 g linzen (uit Castelluccio of andere van goede kwaliteit, die niet geweekt hoeven te worden)
500 g pompoen, zonder pitten, schil en in blokjes
1 flinke aardappel, geschild en in blokjes
3 worstjes (rund of gewoon je favoriete soort)
1 teen knoflook, zonder schil
1 middelgrote ui, gehakt
1,5 liter kippen (of groente) bouillon (of 2 bouillonblokjes van goede kwaliteit met 1,5 liter water)
zout en peper
2 el olijfolie (voor bakken)
wat schaafsel van pecorino kaas

Spoel de linzen af en kook ze 10 minuten in (ongezouten) water, daarna uit laten lekken.

Doe de bouillon in een flinke pan en voeg de aardappel- en pompoenblokjes toe, doe ook het teentje knoflook erbij en brengen het aan de kook, verlaag de temperatuur zodat het zachtes kookt tot alles zacht is (10-15 minuten).

Ondertussen haal je het vel van de worstjes en verkruimel je het vlees. Verhit de olijfolie in een koekenpan en bak daarin de ui en het worstvlees bruin.

Verwijder het knoflookteentje uit de bouillon en gooi het weg. Haal de gekookte aardappel en pompoen uit de bouillon en stamp ze tot puree. Doe de puree terug in de bouillon, samen met de linzen, het gebakken worstevlees en ui. Laat dit alles nog 15-20 minuten zachtjes doorkoken.

Voeg zout en peper toe naar smaak en serveer de soep heet met wat pecorino schaafsel erop en toast of stokbrood.

(vrij naar een recept van "Azienda Agricola Sapori dei Sibillini")

FF shoppen

(sorry, just in dutch this time)

Vorige week vrijdag was ik een dagje naar Amsterdam met een vriendin. Het is jammer dat ik zo ver uit de buurt woon, vroeger kwam ik er vaker, maar dat is al lang geleden. Het was reuze gezellig en we hebben van alles gekocht. Natuurlijk had ik een paar kookwinkels op de lijst staan, maar ook de Albert Cuyp had een goede aan ons. Daar heb ik o.a. een mooi lichtgewicht statief op de kop getikt. Dat was altijd al een wens en voor een paar euro werd die nu naar tevredenheid vervuld. Dus hopelijk worden de foto's nu nog beter :-) .

Natuurlijk konden we Duikelman niet overslaan, het is altijd moeilijk niet té hebberig te worden als je je door de smalle stellingen vol met kookgoed wurmt. Ik was op zoek naar iets anders, dat natuurlijk nét uitverkocht was

:( , maar kwam terug met een prachtige taartvorm met uitneembare bodem én diverse kleine bakvormpjes. Ook de stevige blauwe (kunststoffen) pollepel is ondertussen al diverse keren gebruikt om deeg te roeren... en hij kan daarna zo heerlijk in de vaatwasser. En eindelijk weer een goede spatel, die niet te groot en niet te slap is (Zyliss) hoera!

Een andere leuke kookwinkel, waar we eigenlijk bij het zoeken naar iets anders op stuitten, was Studio Bazar. Een hele aardige mevrouw voor de verkoop, die enthousiast wat tips uitwisselde. Het was maar een klein filiaal van deze firma ontdekte ik later (in de Regulierdwarsstraat) toen ik op de website keek bij thuiskomst.

Wow, ik moet hoognodig naar die Kauwgomballenfabriek, dat ziet er toch fantastisch uit. Het is toch wel een verwennerij als je dit soort zaken in de buurt hebt, want helaas in het noord-oosten van Nederland zijn die dun gezaaid! Nou ja wie weet komt dat de volgende keer.

Hier werden natuurlijk ook een paar dingen aangeschaft... superblij ben ik met de knoflookpers van OXO (mijn vriendin kocht deze ook, ik heb nog niet gehoord hoe hij haar beviel...). Een Amerikaans merk dat ontworpen is door een man wiens vrouw reuma had en dus moeilijk kracht kon zetten met haar handen. Hij ontwierp daarom keukenhulpjes die bekend staan om hun stevige handgrepen, ergonomie en waar niet veel kracht voor nodig is. Het is een zware pers, met schoonmaak-nopjes die de prut eruit drukken als je klaar bent. Het viel me op dat niet de hele teen geplet werd, maar een vlies bleef zitten, waardoor het nog handiger was om de resten te verwijderen (aangezien die nog aan elkaar vast zaten door dat restant), hoewel je dan eigenlijk niet de hele teen geperst krijgt, maar goed. Kortom ik ben er blij mee.

Verder nog een ding om een ei mee te pocheren zonder dat de pan vol eiwitslierten komt te zitten.. moet ik nog even uitproberen en nog wat ander klein spul. Ach het is maar goed dat ik het allemaal zelf in mijn rugzak of in de hand moet meeslepen, dat remt de aankoopstuip een beetje. Alleen daarom al sla ik De Slegte over! Maar al met al helemaal happy dus met mijn nieuwe bakspeeltjes. Los daarvan hebben we een supergezellige dag gehad (we waren wel bekaf!) en ik weet nu ook dat je altijd even bij de Bijenkorf moet langsgaan om daar wat brownies mee te nemen (en als je nog geld over hebt van die overheerlijke mega-bonbons) Goede tip C.!! Zullen we volgende keer maar eens naar Den Haag of zo, ik hoor dat ze daar ook goede kookwinkels hebben ... kunnen we vast wat afspreken???? :-))))))

Vakantiefoto's

(english version? Please scroll down!)

Ondertussen zijn we alweer een week thuis, ik moet altijd weer een beetje afkicken. Gelukkig was het lekker weer toen we hier aankwamen anders is het helemaal zo'n kater! En bovendien is het erg handig dat je de wassen in mum van tijd droog hebt en de machine kunt laten draaien tot de bult uit de garage weer weg is. Nog een klein beetje strijken en dan weer in het normale ritme. Ik heb iets te lang achter de computer gezeten de afgelopen dagen, niet om te bloggen deze keer, maar om een online fotoboek te maken. Dit is de eerste keer dat ik dat doe, ik drukte altijd nog foto's af, maar het inplakken ging me steeds meer tegen staan. Dat is trouwens mijn eigen schuld, het moet allemaal super eruit zien, voorzien van tekst, tekeningen en bijpassende plaatjes... én dan ook nog in drievoud (één voor ons en voor elk van de kinderen één om later mee te nemen).

Kortom ik ben er altijd erg lang mee bezig en nu staan hier nog twee dozen met foto's van (...ahum...) de afgelopen twee jaar. Het is alweer zo lang geleden dat ik er niet meer toe kom. Maar ik beloof dat ik zal het afmaken. Hebben jullie ervaring met zo'n online gemaakt fotoalbum? Ik hoop dat het er uiteindelijk wel een beetje knap uitziet, want het kost wel veel tijd. Wel erg leuk om te doen trouwens, en ik kon me er aardig op uitleven op de vele mogelijkheden die er in zitten... ben benieuwd wanneer het in de bus valt. Tussen de tekst door zien jullie alvast een fotoimpressie van onze vakantie dit jaar.

In ieder geval hebben we een heerlijke tijd gehad; we zaten dit jaar in Umbrië op een landgoed midden tussen de olijfbomen. Ik vind het altijd erg spannend als je aankomt en je hebt geen idee of het huisje wel echt zal bevallen. Maar het was er super.

's Morgens liepen de kippen op het terras, wat de kinderen (en wij ook) natuurlijk geweldig vonden. Binnen de korste keren hadden ze allemaal een naam én mochten we de laatste week ook nog voor ze zorgen (inclusief kuikentjes die geboren werden!) omdat één van de eigenaren zelf op vakantie ging, helemaal top dus.

Het weer was ook heerlijk, er waaide een verfrissende wind langs de heuvels naar beneden, de reis verliep heel voorspoedig, ook de hotels onderweg waren goed (dat is ook wel eens heel anders verlopen.... maar dat is een lang ander verhaal), eigenlijk was het gewoon genieten... en genieten.

We hadden dit keer voor het eerst een zwembad bij het huis, normaal zitten we dicht genoeg bij zee om daar te gaan zwemmen. Maar zo was het vooral voor de kinderen wel ideaal. Nou ben ik geen type dat aan het zwembad gaat zitten en niet meer van de plek komt in de vakantie, want dan verveel ik me gewoon te erg. Ik heb altijd een heleboel dingen die ik wil zien, en sleep de hele familie dan van de ene naar de andere bezichtiging, stad of kerk. De kinderen worden soms wel eens zat van weer een kerk, dus ik probeer het wel kort te houden en vooral af te wisselen. Ook dit jaar hebben we weer heel veel gezien. Ook heerlijk gegeten, Italiaans ijs..mmmm én o.a. verse tagliatelle met verse (zomer-)truffel, zó lekker dat het bijna jammer was om daarna nog wat anders te eten. Verder heb ik er weer gevulde courgettebloemen gemaakt en die hebben we met een aantal andere bewoners bij het zwembad opgegeten.

Gelukkig konden we ook onze vrienden bij Lucca bezoeken én heb ik ook mijn mede-Bread Baking Babe Ilva ontmoet van Lucullian delights. Wel spannend om iemand te ontmoeten die je alleen van internet kent, net een blind date. Het was ook maar een korte ontmoeting -te kort eigenlijk- omdat we onderweg naar Lucca waren, maar het was erg leuk om zo toch even kennis te maken. En zo vloog de tijd ook om en is het nu weer sparen voor volgend jaar.. en nagenieten met de foto's. Volgende keer weer een recept.

************************************************************

Holiday Pictures

We've been back for a week already now, I always have to get back into rythm. Fortunately the weather was great here too when we returned, so the transition went a bit smoother. And also great to get all the laundry clean and dry in no time, so you don't have to keep climbing the mountain of dirty clothes everytime you enter the garage. Just a tad of ironing and all is back to normal.

I've been behind the computer too long these last few days, not to blog, but to make photoalbum on line. It's the first time I ever did that, I still printed my pictures and stuck them into an album myself. But I got more and more behind. Which is my own fault by the way: it all has to look fantastic, including text, drawings and added clippings... and that all times three, because I make three albums (one for us and each kid to take with them when they leave home). So it takes forever and the photo's from the last two years are still standing here in boxes... not in albums. I will finish that I promise, but that's why I decided to try this online thins for once. Do you have experience with this? Will it look good? I just hope so because it also took a while to put it together, but I liked doing it a lot. So curious what it will look like... have to wait 10 days for it to be ready. You can see a little selection of pictures in this post.

We had a great time. This year we stayed in Umbria on an estate right in the middle of olive trees. It's always very exciting to see the appartment for real for the first time, and fiding out if it'll be pleasant staying there or not. Well it was fantastic: the house was roomy, it was quiet and there were chickens around our chairs every meal. Which the kids liked a lot (and we did too). We had to check our shoes/slippers before we went in the house though to keep the chickenpoo out, but that was just a minor thing ;). The chickens all got names before the second day was over ánd the last week we were asked to chickensit (including hatching chicklets) because one of the owners went on holiday himself. Great fun!

The weather was wonderful too, not too warm anymore and a refreshing breeze that came down the hills. The long trip to get there and back went very smooth as well, no incidents or accidents, traffic jams, the hotels on the way there and back were good too (which wasn't the case last year...awful...but a long and other story). It's like being a a cocoon, no phono, no internet, no daily routine, just having fun, enjoying and taking it all in.

For the first time we had a little swimming pool by the appartments. Other years we were close by the sea, so we went swimming there, but this time we decided to rent a house with pool to see Umbria. The kids had a ball and it was a good choice.

I'm not the type of person to sit by the pool for weeks reading a book, I would get cranky and bored stiff. I have to go see things, lots of things if possible. I have an art background so there's a lot to see in Italy! I have a list with things that I would want to see (not a schedule though, we normally decide the night before what we're going to do the next day) and so the family got "dragged" to towns, museums and lots of churches. I try no to overload them and try to make short when we're in yet another church again.. ("They're all the same mom") and try to make it interesting by telling them things and anecdotes about the stuff we see or let them go on a search to find something by giving them a describtion. They are still in that age fortunately that they don't hate it yet. And of course we diversify the sort of things we're visiting. We've seen a lot this year: medieval towns, beautiful churches and art, waterfall, a cavern, aquaduct, lots of ice cream shops :), boattrip on a lake..to much to mention. We eat great food, like the fresh tagliatelle with truffle I ate in a little trattoria on the top of a mountain...heaven, it was almost a sin to eat something else after that! Lots of italian ice cream, yummy! I made the filled zucchini flowers again and we ate them with the other two families that stayed there by the pool , just lovely!

We were also able to meet our friends near Lucca ánd I've met with my fellow Bread Baking Babe Ilva in Pistoia. I found that really exciting to meet like that in person. She is really lovely, it was a shame that there was so little time to talk. I'm a bit of a slow starter to open up right away I think, my family was driving around in the meantime until it was time to pick me up again and we were on our way to meet our friends later that day, so I couldn't make it any longer. But however short I loved meeting you Ilva, maybe we'll meet in person again some other year, who knows?! And I will never be late for coffee again again :)).

Our friend Donatella gave us another Lucchese speciality pie to taste with amaretti... mmm it tastes so good!! We had a great time.

And now it's back to our daily routine, not long before school starts again. We'll dream back when the photobook arrives and start saving for next year, we hope all stays well to be able to do that. Next post there will be another recipe.... see you next time! Arrivederci!

High Tea

Zo het weekend is weer voorbij en we zijn weer klaar voor de nieuwe week. Ik hoop dat jullie net zo'n leuk weekend gehad hebben als ik. Ik heb namelijk zaterdag met een vriendin een 'high tea gedaan' of zeg je 'gehad'? Nou ja het was in ieder geval erg leuk.

Wij zijn naar Hotel de Uitkijk geweest in Hellendoorn, schitterend gelegen en een uitstraling van luxe. Helemaal genieten dus. Hier een impressie.

Allereerst arriveerde een theepot met kokend water, een etagère met heerlijkheden en een schaal met een aantal warme hapjes, waaronder een heerlijke kaassoufflé in een korst van bladerdeeg met kruiden en wat tomaat die smolt in je mond.

Nou dat begon al goed zullen we maar zeggen. We gingen verder met kleine sandwiches, besmeerd met roomkaas. Verder waren ze belegd met 1. ham en aardappelschijfjes in roomsaus, 2. gerookte zalm met slablaadjes en 3. brie.

Toen waren we door het hartige deel heen en begonnen we aan de tweede laag van de etagère. Mini gebakjes met vele laagjes verrukkelijke crème vulling, allemaal met een andere smaak.

Ook waren er nog een paar boterzachte romige scones met rozijnen, die begeleid werden door wat slagroom (nee geen clotted cream) en een bakje lemon curd.


Eerlijk gezegd zaten we na het hartige deel al min of meer vol. Vooral omdat we ondertussen ook 3 potten thee hebben leeggedronken. Maar ja van al dat gepraat krijg je natuurlijk dorst.... Maar we hebben er wel drie uur over gedaan en dat heb je ook wel nodig. Van het onderste bord van de etagère hebben we alleen de chocoladetaart nog weg weten te werken, de verschillende soorten muffins en plakken cake vonden, gewikkeld in een servet, hun weg in mijn tas voor de thuisblijvers.

Kortom een zeer geslaagde zaterdagmiddag. Met verrukkelijk eten en vooral fantastisch gezelschap, waarmee je volgens mij zelfs gezellig roggebrood kan eten ;-) ! Ik vind het zeker een tip om nog eens te doen bij een speciale gelegenheid... maar nu eerst een paar dagen (of weken?) geen snoeperijen meer...

Dieren en vakantie

Met kinderen verzin je allerlei dingen om op te letten als je op vakantie bent. Zo zouden we proberen dit jaar zoveel mogelijk dieren te zien en zo mogelijk op de foto te zetten. Onze dochter kreeg vlak voor de vakantie een (eenvoudig) digitaal cameraatje en dus konden we zo met z'n 2-en fotograferen. Natuurlijk zagen we koeien, maar ja zelfs al is het een totaal ander ras dan hier, we werden er niet wild van om die op de foto te zetten. En hoewel schapen natuurlijk ook bekend zijn, hebben we die dan toch maar op de foto gezet, omdat ze iedere avond luid bellend langs 'onze heuvel' kwamen gelopen. Ze werden dagelijks gemolken en het gebied staat erom bekend dat ze een uitstekende 'Pecorino-kaas' produceren. (inderdaad erg smakelijk)

Verder waren er diverse dieren die probeerden -en daar ook in slaagden- om in ons vakantiehuis te komen. Slierten piepkleine mieren (niet zo prettig) en diverse hagedisjes. Jemig wat zijn die snel! En deze hele mooie grote zagen we buiten.

In de boom naast ons huis een Kerkuil en s'avonds vingen we een klein muisje in een strandemmertje. Hopelijk zullen die elkaar niet tegenkomen!

Er vlogen nog verschillende hoppen (hops?) nou ja een hele mooie vogelsoort, maar die konden we niet op de foto krijgen. Gelukkig poseerde deze vlinder -een Koningspage- gewillig:

_____________________________________

Terwijl wij op vakantie waren, waren óók onze drie kippen op vakantie. Met hun eigen hok verhuisden ze naar vrienden in west-groningen waar ze royaal de ruimte hadden. Ze waren in zeer goede handen. Wie kan zich het laatste kippenverhaal nog herinneren? De alerte lezer twijfelt nu aan zijn rekentalent. De laatste berichten gaven namelijk 4 kippen aan, dus waarom verhuisden er dan maar 3?

We gaan even terug in de tijd nadat onze twee nieuwe hennen gearriveerd waren. Het ging een poosje goed totdat ik 's morgens wakker werd omdat ik steeds zo'n raar geluid hoorde, alsof iemand oud ijzer stond te vijlen. Nou is ons huis goed geïsoleerd en het klonk vrij ver weg, maar na een paar ochtenden besloot ik toch eens op onderzoek uit te gaan...en wie stond daar 'ijzer te vijlen'? Het was Streepje, één van de nieuwe hennen. Nou ja niet dus, want hij stond te oefenen met kukelen!!! Het klonk nog helemaal nergens naar (behalve naar het vijlen van roestig ijzer dan), maar het was wel overduidelijk een haan. En ook deze kip moest dus het veld ruimen! En toen waren er weer 3. Soms is het wel handig dat onze zoon enorm bij het moment leeft en hij adopteerde zonder moeite 'Pietje' als 'zijn' kipje. Pietje is ondertussen gegroeid als kool en blijkt bij nadere studie een "Sulmtaler-kriel" te zijn, nou ja dan weten we dat ook weer. We hadden haar beter Houdini kunnen noemen, want hoe ze steeds door/boven/onder het gaas door weet te piepen is een raadsel.

Twee dagen voor we vanuit Italië naar Nederland zouden vertrekken kregen we een smsje vanuit het kippenhostel... er was een ei gelegd! Nou wij waren helemaal door het dolle heen, want na ruim 2 jaar kippen houden was dit toch ons eerste ei! De Italiaanse familie die in het appartement naast ons logeerden, dachten dat we niet helemaal spoorden toen we vertelden dat we opa's en oma's waren geworden.... Dit vergde enige uitleg tot ze het begrepen, maar ze bleven het volgens mij raar vinden. (en gelijk hebben ze!)

Ondertussen weten we dat Donsje de eierlegster is, de andere twee zijn nog niet begonnen (we hopen toch wel dát ze het gaan doen!!!) Het zijn echt schattige krieleitjes (op de foto links en rechts een gekocht ei) en ze legt er ongeveer 5 in de week. Ze smaken ook erg lekker. Ik hoop dat er nog vele zullen volgen ook van de andere twee, anders moeten we wéér de rekenmachine erbij halen....